Abdullah Yüce - Sevginin desteği, ıstırabın kamçısı

Yayın Tarihi : 30 Kasım -0001
349
Bulunduğu yere sevgi ve ıstırapla geldiğini söyleyen Abdullah Yüce, ünlü şarkısı "Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap"ın notalarını, bahçe kapısının demir parmaklıklarına motif yaptırmış...

 

Abdullah Yüce yeni ün kazandığı günlerde...Yaşları orta yaşın üstünde olanların çoğunun, bir zamanlar dillerinden düşürmedikleri bir şarkıdır "Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap"... Bir dönem, rekorlar kıran, sahibine ün kazandıran bir eser bu. Dahası bu günün plak listelerinde, yeniden egemenlik kuran bir şarkı "Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap". Evet... Bir devrin unutulmaz gür sesli sanatçısı, "Zaman Zaman İçinde" programında, geçtiğimiz hafta izlediğimiz Abdullah Yüce'den söz ediyoruz... Hani bir zamanlar, elini kulağına götürüp de, mikrofonsuz, yeri göğü inim inim inleten sanatçıdan...

"Bir kez daha, televizyonun yapamadığını biz yapalım, Abdullah Yüce'nin dünden, bugüne yaşamını yansıtalım, bir köprü kuralım zaman tünelinde" diyerek, tutuyoruz sanatçının evinin yolunu.

Yeniköy sırtlarında, şirin bir dağ evinde oturuyor Abdullah Yüce... Beyaz boyalı, kırmızı pancurlu, ahşap bir bina. Tıpkı kartpostallardaki evler gibi. Yeniköy'den yukarıya tırmanırken, hemen göze çarpan bir yapı bu.

Abdullah Yüce, Mehter Takımı'nın kurucularından biri olmakla gurur duyar.Kapısından girerken, tatlı bir sürprizle karşılaşıyoruz. Abdullah Yüce, ölümsüz eseri "Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap"ı abideleştirmiş yuvasında. Onurla, zevkle, bir sanat eseri ile gün ışığına, bulutlara, ağaçların fonuna, güneşin ışıklarına yazdırmış bestesini. Sanki doğa, başlayan her yeni günde, eserini dile getirsin ister gibi. Nasıl mı? Anlatalım:

Bahçe kapısının üzerine yaptırdığı demir parmaklık, nota kağıdının çizgilerine benziyor. Üzerindeki dikine duran parmaklıklar ise birer nota. Eserinin "Bu Ne Sevgi Ah, Bu Ne Istırap" notaları. Tatlı bir armoni içinde, Abdullah Yüce'nin simgesi bir aile arması gibi duruyor.

1920 yılında doğmuş Abdullah Yüce. Eyüpsultan'da... Gelin, Yüce'nin sıcacık çalışma odasında kendisinden dinleyelim "Zaman Zaman içinde" programında anlatamadıklarını:

"Eyüpsultan'da ben küçükken evlerde toplanıp meşkler yapılırdı. Bu meşklerde büyüklerimiz sesi güzel olan çocuklara şarkılar söyletirlerdi. Ben de sesim güzel diye, eş dost toplantılarında şarkılar söylerdim. Sevginin desteği, ıstırabın kamçısıyla bugünlere geldim".

Abdullah Yüce bir konserde, sunucu Halit Kıvanç ile...İşte, müzik yaşamı böyle başlıyor sanatçının... Daha sonra, kendi deyimi ile tiyatrolarda çömezlik yapıyor. Perde çekiyor, ortalık süpürüyor. Bir yandan da oynuyor. "Burhanettin Tepsi", "Kız Hayri", "Sabriye Tokses" tiyatrolarında sahneye çıkıyor. 1941'de vatan borcu gelip çatıyor.

Beş yıl askerlik yapıyor Yüce. Dönüşünde de yaşamını Perşembe Pazarı'ndaki eğlence yerleri olan "Habib'in Gazinosunda" şarkı söyleyip darbuka çalarak kazanıyor. Bu sıralarda zamanın ünlü şarkıcılarından "Nedime-Münevver" kardeşler onu Odeon plak şirketine tavsiye ediyor. "Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap" adlı bestesi plak oluyor. Artık profesyonel bir ses sanatçısıdır Abdullah Yüce. Şarkı başına 62,5 liraya... Daha sonra yine ikinci sınıf gazinoların solisti olarak sürdürüyor yaşamını.

Abdullah Yüce; kızı Sultan, gelini Müjde, torunu Murat, kayınvalidesi Mukaddes ve eşi Sevim Hanım ile...Yıllar yılları kovalar... Besteleri tutmaya, şarkıları filmlere müzik olmaya başlar. "Üç Arkadaş", "Ne Sihirdir, Ne Keramet" hem oynadığı, hem şarkı söylediği filmlerdir. Ekranda, geçtiğimiz yıl izlediğimiz "Mahallenin Sevgilisi" adlı filmde olduğu gibi... Ve "Fakir", "Ninni Bebek", "İntizar" adlı besteleri filmlere isim oluyor. Sonra bestecilik yönü ağır basmaya başlıyor. Günümüzün sanatçıları, Ferdi Tayfur, İsmail Kılıç, Müslüm Gürses sanatçının bestelerine talip oluyor...

"Zaman Zaman içinde" programında zevkle izlediğimiz Abdullah Yüce, emekli sanatçılardandır. Geçen yıl, Rafaella Carra'nın Maksim konserinde emekliye ayrılmıştır. Şimdi evinde oturup, bestelerini satarak geçiniyor. Ve de mazide kalan o güzel günleri anıyor.

(TV'de 7 - 10 Mart 1980)