Aşık Veysel gitti, sazı kaldı dünyada

Yayın Tarihi : 21 Mart 2013
11267
Büyük halk ozanı Aşık Veysel, akciğer kanserine yenik düştü. "Ben gidersem sazım sen kal dünyada" demişti, sazıyla birlikte ardında unutulmaz eserler bıraktı.



Aşık Veysel, her zaman büyük ilgi, sevgi ve saygı gördü....«Ben gidersem sazım sen kal dünyada...» diyordu Koca Veysel...

Ve aylardır bir kara haber bekleniyordu Aşık Veysel'in yöresinden... Akciğer kanseri denen illet, Türk halk ozanlarının çağımızdaki en güçlü temsilcisini ayıracaktı aramızdan... 

Geçenlerde hastaneye yatırılmış, bir süre sonra kendi isteği üzerine çıkarılmıştı. Tıbbın sustuğu noktadaydı o anda koca şair... «Son günlerini rahat geçirsin, köylüğünde bebeleri, torunları ile gönlünce yaşasın» diye salıverilmişti.

Dadaloğlu'ların, Karacaoğlan'ların, Yunus Emre'lerin torunu, Türk halk ozanlarının sonuncusu yüce Aşık Veysel, 21 Mart 1973 Çarşamba günü, doğup büyüdüğü Sivas'ın Sivrialan köyünde Tanrı'nın rahmetine kavuştu. Bir Veysel yok artık...

Büyük halk ozanı Aşık Veysel'i 21 Mart 1973'te kaybettik...Olur mu hiç, kim diyebilir bunu? Geride bu kadar eser bırakmış bir büyük sanatçı yok olabilir mi, unutulabilir mi?

Sazı kaldı dünyada, evet! Dut ağacından çıkma o üç telli saz, kendine hayat veren ustasını unutur mu? Hele o büyük ozan günün birinde «...Sen petek misali, Veysel‘de arı / İnleşir, birlikte yapardık balı / Ben bir insanoğlu, sen bir dut dalı / Ben babamı, sen ustanı unutma» demişse... Dut ağacı unutmaz da gönlü olan, duyan, yaşayan insanoğlu unutur mu hiç Koca Veysel'i, yüce Veysel'i, ilhamı bol gönlü gani, gözü tok Veysel'i...

En son 1971 Şubat’ında konuşmuştuk... «Ben şaşıyorum» demişti, «Gözü görmez, bilmez etmez bir adamım. Okur yazarlığım yok. Ben neyim ki, ne olacağım?»

Aşık Veysel adını ölümsüzler arasına yazdırdı.«Kişi hayatı boyunca kendi heykelini yontar» derler. 79 yılda birçok heykel yonttu, birçok «şaheser» koydu ortaya o! «Bir Veysel demişler, olabilirsem!» diyen adam, yüz Veysel oldu, bin oldu, milyon oldu... Büyüdü, büyüdü kocaman oldu, sığmadı bu ölümlü dünyaya!

Sivrialan'da bugün bir çeşme var, onun adını taşıyan... Plak denen disk gönüllerde var, beyinlerde var... Şerefli bir geleneğin son temsilcisidir giden... 

«Veysel gider adı kalır / Dostlar beni hatırlasın» diyordu.

Yanlış... Niye hatırlanacak o... Hatırlamak için unutmak gerek ilkin. Veysel ozan, Aşık Veysel unutulabilir mi ki? 

«53 yıl kendi kendimi aradım / Hiçbir türlü bulamadım ben beni...» diyen adam, bütün büyük sanatçıların kaderini yaşayacak. Gerçek değerini, asıl büyüklüğünü şimdiden sonra bulacağız...

(Ses Dergisi - 31 Mart 1973)